در دی ماه 1379 گروه ماد تاسیس شد. فكر شكل گیری یک گروه راک از سال 1377 در ذهن عبدی بهروان‌فر بود که پس از برگشت به مشهد و اجرای یك كنسرت با همکاری سعید معقول (درامز) وسعید بیاتی-گروهبان 110- (باریتون) درهمان  سال و بعد از آشنایی و تمرین با نوازندگان مختلفی در مشهد،  سال 1378 تحقق یافت.

به ترتیب علی ، نوید ، سامان و محسن  به وی پیوستند و گروه در سال 1379 با نام "ماد" (به معنای لجن) و با این اعضا شكل گرفت.  علی باغفر(درامز)، نوید اربابیان (باس گیتار)، سامان رجبی (كیبورد و گیتار)، محسن نامجو (سه تار و آواز) و عبدی نوازنده گیتار، هارمونیكا و آواز در این گروه به ایجاد سر و صدا از ساعت 10 صبح تا 2 شب در خانه‌ای متروك در مشهد می‌پرداختند. سر و صدایی كه پس ازدو سال تبدیل به موسیقی گروه شد. به این شكل اعضا گروه به یك نوع زندگی همراه با موسیقی مشغول شدند. از ابتدا نوع تمرینها، نوازندگی، آواز و سپس آهنگسازی در گروه به صورت یك تجربه جمعی اجرا می‌شد كه قسمت زیادی از آن ناشی از موقعیت زمانی بود كه اعضاء گروه در آن قرار داشتند.

پس از 2 سال تمرین و شكل‌گیری چند قطعه، گروه ماد اولین اجراء خود را در سالن گلستانه به سرپرستی عبدی بهروانفر برگزار كرد. سه شب اجرا در تاریخ‌های 22 و 23 و 24 سال 1381 كه با وجود گمنام بودن اعضاء گروه از شب دوم اجراء استقبال خوبی به عمل آمد. در شب سوم گلستانه آهنگ رفتم سر كوچه به عنوان یك آهنگ خارج از برنامه اجرا شد كه در واقع قدمی برای اجراء كنسرت بعدی و در نتیجه شكل‌گیری آهنگها بود.

تا این تاریخ اعضاء گروه با استفاده از آموخته‌های یكدیگر سعی در رسیدن به شكلی از تلفیق راك و موسیقی سنتی ایران داشتند كه بدین منظور از تجربه‌های مختلفی همچون كاور كردن قطعات كلاسیك راك، بلوز، كانتری و تلفیق آن با موسیقی آوایی و ردیف‌ها و دستگاه‌های ایرانی و موسیقی محلی ایران استفاده می‌شد كه در عین حال این نوع آهنگسازی تجربی با تجربه‌های شخصی زندگی هر یك از افراد گروه نیز تلفیق شده بود.

پس از كنسرت اول تمرین‌ها و به تبع آن نوع آهنگسازی با عدم حضور محسن و برگشت او به تهران ادامه داشت و به سمت خالصتری از موسیقی راک و ریشه های آن در بلوز و جز نزدیك می‌شد. در این زمان بود كه عبدی با مصطفی یاوری آشنا شد. وی به عنوان شاعر و ترانه سرا به گروه پیوست. آموخته‌های مصطفی و نزدیكی سنی و به تبع آن نوع تجربه‌های شخصی او تآثیر زیادی در نوع ترانه های گروه ماد گذاشت. خیلی از ترانه‌ها در ضمن تمرین و به صورتی كاملا بداهه اجرا می‌شد كه بعدا به صورت یكی از مشخصه‌های اصلی گروه حتی در نوازندگی نیز تبدیل شد. در این مدت سروش مقدم هم به عنوان نوازنده فلوت به گروه پیوست.

با گرفتن مجوز اجرای كنسرت راك در تاریخ شهریور سال 1382 در سالن هلال احمر گروه برای دومین بار به روی سن رفت. دو روز قبل از برگزاری اجرا محسن به گروه پیوست. در شب اول اجرا، علی رغم حضور پلیس، نیروهای انصار به قصد تعطیلی کنسرت به داخل سالن هجوم آوردند اما گروه محکمتر و هماهنگ تر اجرای خود را به پایان رساند. شب دوم و سوم اجرا با حکم قاضی و به دلایل نامعلوم برگزار نشد.

آهنگ واق واق سگ در پایان برنامه اجرا شد.

گام بعدی گروه ضبط واق واق سگ در استودیو موج‌نو تهران برای شرکت در سومین جشنواره  تهران اونیو بود که این آهنگ به مقام نهم رسید. دلیل اصلی انتخاب این آهنگ برای ضبط، نزدیکی زیاد آن به نوع زندگی اعضاء گروه و نگاه آنها در آن سال‌ها به اطراف خود و باز هم تلفیق آن با حوادث اتفاق افتاده برای گروه در آن زمان بود که با اجرای عبدی بهروانفر (گیتار- باس- آواز) علی باغفر(درامز) و محسن نامجو (آواز) انجام شد. عبدی، محسن و علی در ضبط این آهنگ تجربه دیگری را در نوازندگی و خواندن و ممزوج شدن آن با آواهای ایرانی و حقیقت زندگی آن زمان ارائه دادند که بعدها به عنوان یکی دیگر از عناصر اصلی شکل گیری قطعات اریجینال توسط گروه شد.

بعد از آن گروه با وجود ممنوع الاکران بودن در خراسان اجرایی رسمی به مدت دو شب در بیرجند داشتند. شب دوم عبدی به مشهد بر گشت و رضا رجبی جای او گیتار زد. در این مدت به دلیل متمرکز نبودن نوازندگان گروه به موسیقی ماد و مشغول بودن در چندین گروه (پاپ) خلاِِِِِِئی جبران ناپذیر در کار گروه ایجاد شد. پس از آن گروه به اسمی تبدیل شد با نوازنده ها و خواننده های مختلف که در تابلوی گروه ماد به اجرا می پرداختند.

حاشیه‌هایی که بعد از این اجرا گروه را فرا گرفت باعث شد اعضا مدتی از هم فاصله داشته باشند. اما عبدی مدتی بعد به همراهی نوید اربابیان و مهدی عزیزی (درامز) به تمرین به قصد اجرا پرداختند که نتیجه آن اجرایی بود که در سالن ابن سینا مشهد و به درخواست انجمن اسلامی دانشکده پزشکی برگزار شد. اجرای گروه در جمع گروه‌های شرکت کننده از گروه‌های موسیقی پاپ گرفته تا اجرای محمد یگانه (دو تار نواز) شکلی شفاف‌تر از راک، از گروه ماد بود که با وجود توجه و در عین حال عجیب بودن نوع  اجرا برای مردم اعضاء گروه پس از چهارمین آهنگ و به درخواست کاملا محترمانه رییس سالن به پایین هدایت شدند. این آخرین اجرای گروه در مشهد بود و پس ازآن عبدی به تهران رفت.

در مدت دو سال اقامت عبدی در تهران و به پیشنهاد محسن، گروه، محسن نامجو را برای ضبط آلبومش "ترنج" همراهی کرد که اولین تجربه گروه جهت ضبط یک آلبوم بود که دو سال بعد از ضبط آن در استودیو رهگذر تهران مجوز پخش گرفت.

بعد از آن عبدی به ارمنستان رفت. اقامت یکساله وی در ارمنستان و شرایط جدید منجربه ضبط آلبوم شلمرود توسط عبدی با همراهی (نوید، علی، پویان قندی و مسعود فیاض‌زاده) شد که به دلیل دوری از ایران جمع آوری آن یکسال به طول انجامید. البته این تاخیر، تاثیر مثبتی در به وجود آمدن محتوایی واقعی داشت که باز هم ناشی از تجربه های شخصی او بود. این آلبوم در استوديوئی در مشهد و توسط دوست قدیمی عبدی داریوش دانش نیا (صدابردار) تولید شد که نزدیکی زیاد او و همراهی وی از ابتدای فعالیت‌های گروه ماد باعث شد داریوش نیز با آموخته ها ی این سال‌ها تجربه‌های جالبی را در زمینه نوع و کیفیت ضبط آن به عمل آورد. از مشخصه های اصلی این ضبط آنسامبل آن است که به طور ساده میتوان آن را نزدیک‌تر به زندگی واقعی دانست که مشخصه اصلی  کارهای گروه تا به آن روز بوده است.

اجرای تابستان 86 نیز که با نوازندگی عبدی بهروان (گیتار آکوستیک، آواز) محسن نامجو (سه تار، آواز) و احسان زارع قشلاقی (تمبک) در ارمنستان انجام شد شکل تازه‌ای از اجرا را برای گروه ماد به ارمغان آورد. این اجرا به صورت کاملا بداهه و بدون تمرین به مدت سه شب و همراهی قابل تحسین احسان صورت گرفت.

 
این سازبندی های گوناگون و روح اصلی شکل گرفته در طول یک دهه، هدف تعیین شده "ماد" را ثبت کرده است.

در این مدت هر یک از اعضاء گروه به فعالیتهای مستقل خود ادامه داده‌اند و بارها تحت عنوان گروه ماد در کنار یکدیگر به اجرای موسیقی پرداخته اند که دیگر نوعی نگرش واحد و موسیقایی را برای ماد و مخاطبان آن به ارمغان آورده است.

نگرشی بی واسطه، بدون تعلق خاطر به هیچگونه دسته بندی تجاری  است که تنها به اجرای آن توسط نوازندگان و خوانندگان آن بستگی نداشته، بلکه شکلی قوام یافته در طول یک دهه فعالیت می باشد که بینشی عاری از روزمرگی در زندگی را داراست.
آینه ای  است که سعی در نمایاندن حقیقت درون دارد و رنگی موسیقایی یافته.

این استانداردی تکوین شده برای سبک راک می باشد که نه در نوع سازبندی، نحوه بیان، نوع آواز و نوازندگی، نوع  و کیفیت ضبط، شکل تکثیر آن و نه درمیزان اقبال عمومی نمود نمی یابد، هدفی مشخص می باشد که در راستای اهداف صرفا تجاری و بازیهای سیاسی نیست. چیزی جز بیان حقیقت نیست که اگر نباشد راک بی معنی است.

 و این سوال که، حقیقت با زندگی واقعی چه رابطه ای دارد؟!